.

.

Chapter 10

Posted by PURPLEYHAN STORIES on Saturday, November 14, 2015

“Yuck kadiri talaga!” kagigising ko lang and nasa banyo ako ngayon. Five times na akong naghihilamos at nagtotoothbrush pero kinikilabutan pa rin talaga ako sa nangyari kahapon. Eeeshhh!

 

After nung 'accident' na yun, umakyat agad siya sa kwarto niya habang ako eh sinipa-sipa ko yung paa ng table. Si Nay Linda naman, siya na yung nagpulot ng mga bubog. Tutulungan ko na sana siya, pero siya nalang daw ang bahala. Kaya ako eh nagwalis-walis nalang para makamove-on sa pangyayari.

 

 

Actually, 3 hours lang yung tulog ko. Di kasi talaga ako makatulog. Grabe halos 3 days na akong walang maayos na tulog. Pumunta muna ako sa garden and hinila ko yung hose para diligan yung mga flowers tsaka ibang halaman dun. And isa pa, ito talaga ang favorite place ko sa bahay na 'to. Meron kasing isang flower dito, but I dunno the name, na super ganda. Lagi kong tinitignan and natetempt talaga kong pitasin yun. Pero syempre, I can't. Baka mamaya pagalitan pa ako ni Sir Tristan.

 

 

*bzzt*

 

 

“Eek!” my phone vibrated pala. Nasa bulsa ko nga pala 'to >_<

 

 

Tinignan ko kung sino ang nagtext at nakalimutan ko na si Alex pa nga lang pala ang may alam ng number ko. Binasa ko naman kaagad yung text niya.

 

 

'Rimi yah! Ang kulit ng kuya mo, binubwisit na niya ako. Itext mo daw siya. ㅠㅅㅠ'

 

 

Napasmile ako sa message ni Alex. Well at least I know na may communication na yung dalawang taong mapagkakatiwalaan ko. Nagreply naman agad ako ng ganito:

 

'=))))))))))))'

 

 

 

After nun eh tinuloy ko na yung pagdidilig ng halaman kahit 6 AM pa lang. Ako pa nga lang ang gising eh. Si Nay Linda kasi kadalasan eh 7 AM bumabangon while si Sir Tristan eh 8 AM. 9 AM kasi siya pumapasok sa office. Papaturo na nga ako kay Nay Linda magluto, wala talaga akong alam sa kitchen eh >_<

 

 

Tinignan ko ulit yung phone ko and it's only 6:25. Boredom is killing me.

 

 

Umupo muna ako sa may sofa sa living room and sumandal. Grabe, ngayon ko lang narealize, ang boring pala ng walang ginagawa! Namimiss ko na magtrabaho sa office. Namimiss ko na yung super hectic kong schedule dati.

 

 

Bigla naman akong napatingin sa may left side ko and nakita ko yung.. piano. Well, wala namang masama kung tutugtog ako di ba? Hihinaan ko nalang. Wala talaga akong magawa eh >_<

 

Umupo ako sa upuan and hinawakan ko yung mga keys. Pati yung pagpplay ng piano namiss ko na rin. Namiss ko na makipagjamming kay Alex!

 

 

(You can play the video at the right side →)

 

 

“Making my way down town
Walking fast
Faces pass
And I'm home bound

Staring blankly ahead
Just making my way
Making a way
Through the crowd

And I need you
And I miss you
And now I wonder”

 

 

I don't know pero parang ang gaan sa feeling na nakatugtog ulit ako. At least di ba? Nababawasan yung pagkamiss ko sa.. sa.. dating ako. The old Rimi.

 

“If I could fall
Into the sky
Do you think time
Would pass me by
'Cause you know I'd walk a thousand miles
If I could just see you, tonight”

 

 

Kamusta na kaya sila? Galit pa rin kaya si Dad? Namimiss ba ako ni Mom? Okay pa kaya si kuya? Gosh! I really miss my family.

 

 

Inistop ko na yung pagpipiano and tinakpan ko na ulit. Ayoko na, ang dami ko lang naaalala. Nalulungkot na naman ako. :'( Patayo na sana ako kaso para akong nafreeze nun.

 

 

“Why did you stop?” napatingin ako sa may left side. Nakaupo dun si Sir Tristan habang nakapikit and nakacrossed-arms. Patay >_<

 

Tumayo ako and yumuko. Aish Rimi, pakialamera ka kasi. “So..sorry Sir. Uhm.. I just.. ano.. ano kasi--”

 

“Huh? Ang ganda nga eh.” then tumayo siya and lumapit siya sa akin. “Marunong ka palang magpiano?”

 

 

He's not angry? Di siya galit na nakialam ako?

 

 

“Y.. yeah.” super lapit niya sa akin kaya biglang nagflash sa isip ko yung nangyari kahapon kaya napatakip ako sa lips ko.

 

“Oh.” lumayo siya ng isang step, then tumingin siya may kanan. Napansin ko rin na parang nagblush ata siya? Or imagination ko lang yun? “A..about dun sa kahapon.. Look, I'm sorry okay? Di ko sinasadya. Nagulat rin ako nung.. nung.. b..basta! Di ko sinasadya!”

 

Bigla akong napangiti sa sinabi niya. I know naman na di niya sinasadya eh. Parehas lang kaming victim ng.. pagkakataon. “Nah. It's okay. Wala namang may kasalanan sa atin.” bigla siyang napatingin sa akin kaya nagsmile ako sa kanya. “And besides, may fiance ka kaya alam kong di yun intentional. Sige po.” aalis na sana ako sa spot na yun pero bigla niyang hinawakan yung braso ko kaya napatingin ako sa kanya.

 

 

 

“Ahm. Pwede bang humingi ng favor?”

 

“Ano po yun?” nakita ko kasing seryoso siya and isa pa, hindi naman siguro masamang mag-yes eh. Tinulungan naman niya ako kaya ako naging maid dito.

 

 

 

 

 

 

 

“P..pwede bang samahan mo ako sa mall?” I stared at him.

 

 

 

 

Seryoso siya? Ako? Sa mall? Baka makilala ako ng ibang tao dun! What if bi--

 

 

 

“No. Its not a date okay? Bibili lang ako ng gift for Hayley. And I need you dahil tutulungan mo ako, okay?” lalo akong napatitig sa kanya.

 

 

Pfft. Akala niya iniisip kong date yun? Ako at siya? Sa date? Gusto kong tumawa sa harap niya kaso nakakahiya. Hahaha!

 

 

“Okay.” then nagsmile ako and nilagpasan siya.

 

 

 

 

 

Date? Pffft.