.

.

Chapter 11

Posted by PURPLEYHAN STORIES on Saturday, November 14, 2015

“Whoaaa! Slow down! You'll get us killed! OMO!!” nakakapit ako ng super higpit sa seatbelt dahil feeling ko, anytime eh lilipad ako sa labas ng sasakyan at mamatay nalang bigla.

 

“Hahaha! No way! This is freakin' awesome!” bigla siyang tumingin sa akin, at halos ikamatay ko na nung mga panahong yun.

 

“EYES ON THE ROAD, YOU JERK! KEEP YOUR EYES ON THE ROAD!! DON'T LOOK AT ME!!”

 

“HAHAHA! YOU'RE SO HILARIOUS! WHOOO!” then bigla niyang tinaas yung dalawang kamay niya na parang nasa roller coaster lang siya.

 

“NO WAY! OMG! KEEP YOUR HANDS ON THE STEERING WHEEL! I SWEAR PAGKABABA KO DITO SASAKALIN KITA! HUWAAAA!! I DON'T WANNA DIE YET!”

 

***

 

We're already in the mall, to be specific, sa parking lot. Pero di pa rin ako lumalabas sa kotse because of one thing. I need to catch my breath. Feeling ko naubusan ng oxygen yung katawan ko. And it's really irritating because this guy beside me won't stop laughing! Ugh!

 

“Really. Will you stop laughing?! God, you are unbelievable!” and as expected, tumawa lang ulit siya. Ako naman, after kong huminga for a minute or two, tinanggal ko rin agad yung seatbelt ko and lumabas ako agad sa kotse.

 

 

Kung di ko lang talaga boss 'to, papatayin ko talaga siya! Imagine?! Sobrang bilis niyang magpatakbo ng kotse to the point na umabot sa 120 km/h yung speed namin?! Gosh!

 

“Hah.. whew! You're funny.. Hahaha!” I didn't notice na nakalabas na rin pala siya ng kotse niya. Psh. Pasalamat siya wala ako sa mood na manakal ngayon.. well, because my hands are still shaking, as well as my legs. Omo, feeling ko magkakaroon ako ng phobia sa car.

 

 

Sinundan ko nalang siya sa loob ng mall. Well at least we're safe. And hindi kami nahuli for overspeeding. That jerk! Grabe talaga! Di ako makarecover. Habang naglalakad kami, of course nauuna siya and nasa likod niya ako, nakayuko lang ako dahil.. baka biglang may makakilala sa akin dito.

 

“Ouch!” napahawak ako sa noo ko dahil nauntog ako.. somewhere. Ang pag-angat ko ng ulo ko, likod pala ni Sir Tristan. Eh? Why did he stop?

 

“Bakit?” tumabi ako sa gilid niya.

 

“Err. Can you lead the way? Hindi ko naman alam kung saan pupunta eh. Besides, I don't know anything about.. girls' stuff.” I saw him blushed. Hahaha! Gosh, akalain niyo yun? Si Sir Tristan nagbublush? Pfft.

 

“Okay.” pinigilan ko nalang yung tawa ko, and of course, ako na ang nauna.

 

 

Hmm, ano nga bang magandang gift for your fiancé? Clothes? Ring? Food? Ugh! Ano bang pwede? Hmm, ano bang mga niregalo ni Lawrence sakin befo--

 

 

 

Lawrence.

 

 

 

 

Naalala ko na naman siya. I missed him so much :'(

His face, his smile, his.. everything.

 

 

“Hey, are you okay?” bigla kong naramdaman yung tap sa shoulder ko.

“Oh.. yeah. Yeah..” I started walking again, para di makita ni Sir na may tumulong luha sa mata ko. Baka sabihin nun, naaabnormal na naman ako.

 

 

Okay Rimi. You are here to help Sir Tristan. Not to cry because of Lawrence. Arasso? Keep that in mind.

 

 

 

“Ahhh!” may naisip kasi ako bigla.

 

“WHOA!” napatingin naman ako sa likod ko and halos matawa ako nung nakita kong nakahawak si Sir Tristan sa chest niya. Nagulat siya? “Miel! Pwede ba wag kang bigla-biglang magsalita?! You scared me! Whew!” I giggled. Parang bata pala siya. Magugulatin pa. Pero naiinis pa rin ako sa kanya. He's so reckless when it comes to driving! Naalala ko na naman tuloy yung mala-journey to death namin kanina.

 

 

 

 

And I have a nice way of revenge. >:)

 

 

 

 

“Sir, hanap-hanap muna tayo ha? Wala pa akong maisip na gift eh.”

“Okay.” he nodded immediately.Well, let's start my revenge. *evil laugh*

 

 

 

Pumunta ako sa may women's wear. Dun sa section ng underwears. And grabe lang, di niya napansin na nasa underwear section na pala kami! Hahaha! Tsaka niya lang napansin nung hinawakan ko yung isang bra na nakadisplay dun.

 

 

“Holy... shit.” tumingin lang siya sa paligid niya and he caught alot of attention. Well, siya lang naman ang nag-iisang lalaki sa section na 'to. Then bigla siyang tumingin sakin. Of course, nginitian ko siya. Halos mapaupo ako sa kakatawa nung tumakbo siya palayo sa section na 'to.

 

 

“Hahahaha! His face was so red! Omo! Hahahaha! I can't.. I can't even imagine.. Hahahahaha!” napaupo na nga ako sa kakatawa dahil sa mukha niya. Haha! Grabe, sobrang nakakatawa!

 

Nagpupunas pa ako ng luha ko sa sobrang tawa nung naramdaman ko na may humawak sa wrist ko. Oh well, sino pa nga ba? Kinaladkad niya ako palayo sa underwear section and dun na nawala yung pagtawa ko.

 

 

 

“Okay, hahaha.. sorry.” I said while wiping my tears of.. laughter.

“It's not funny, Miel.” bigla naman siyang naging seryoso. Uh-oh.

“Eh kasi ikaw eh! Well, I only did that because of what you did---”

 

 

 

Bigla akong namutla sa nakita ko sa likuran ni Sir Tristan. No way. There's no way he--

 

 

 

“Ano na namang trip yan Miel? Well sorry. Hindi mo na ako mauuto.” halos di ko na marinig yung sinasabi ni sir Tristan.

 

 

No way. What is he doing here? He.. he.. can't.. be here.

 

 

 

 

 

 

 

 

“Lawrence.” I whisphered. And tears fell from my eyes.