.

.

Chapter 26

Posted by PURPLEYHAN STORIES on Saturday, November 14, 2015

TRISTAN'S POV

 

Tsk. Badtrip si dad. Why would he set me up in a meeting?! Kung kelan gusto kong magpahinga eh! Well, wala naman akong magagawa. Bumaba nalang ako at sumabay sa pagkain nila manang at Miel. Tinignan ko naman yung wall clock sa baba. 6 PM na pala.

 

"Oh hijo, gising ka na pala. Kumain ka rito oh. Halika."

 

Lumapit ako agad-agad dahil wala pang laman yung tiyan ko kundi alak. Kumain lang kami doon ng tahimik. Ang awkward nga eh. Parang ambigat ng atmosphere. Bigla namang tumayo si Miel.

 

"Ahm, may pupuntahan lang po ako. Baka di ako makauwi mamaya."

"Huh? Di ka uuwi anak? Saan ka tutuloy?"

"Sa bahay po ng friend ko."

 

Napakunot naman yung noo ko. Bakit parang kakaiba sya ngayon?

 

"Manang, ako rin pala aalis. May imemeet akong importanteng client eh. Hindi ko alam kung anong oas ako makakabalik."

"Oh sige hijo mag-ingat ka."

 

After ko kumain eh umakyat na ako agad sa kwarto para magshower at magbihis. Tsk. Hassle talaga 'to ha. Imbes na nagrerelax lang ako ngayon. Tss. Minsan lang magkaroon ng free time sa work eh. Pagkababa ko, paalis na rin si Miel.

 

"Hoy Miel!" napatingin naman sya sa akin.

"Hmm?"

"Sasabay ka ba? I'll bring my car. You can hitch a ride."

 

Bigla namang nagbago yung expression niya. Parang natakot na nagulat na ewan. Ha? Weird niya talaga ngayon. Ano na naman bang pinaggagawa ng babaeng 'to?

 

"Ha..haha! Di na. Malapit lang naman pupuntahan ko eh. Sigeeee! Bye!!" tapos nag-wave siya sa akin at umalis na rin kaagad. What's wrong with her ?_?

Oh well. Hayaan na nga. Pumunta nalang ako sa garage at pinaandar ko na yung kotse ko. Sa cafe? Malapit lang naman yun dito, siguro naman mabilis lang yung meeting. Gusto ko na talagang matulog. Tss.

 

After five minutes of driving, nakarating na rin ako sa meeting place. Now where's that fvcking manager? Gusto ko na talaga 'tong matapos agad. I scanned the area. Then may nakita akong lalaking naka-suit at nakatingin sa relo niya. That must be him.

 

Nilapitan ko siya ang then umupo ako sa tapat niya.

 

"You must be Mr. Lawrence Sy."

"Indeed, I am. You're one minute late, Mr. Tristan Sedilla."

 

What the? Tss. 

 

"Sorry. Oh well then, let's start this meeting."

 

Fvck. He's already getting into my nerves. Who's this guy anyway? Tabas palang ng mukha niya, di ko na gusto. Pati tabas ng dila niya. Dad, you'll gonna pay for this! -__-++

 

RIMIELLE'S POV

 

Phew! Nagulat talaga ako kay Tristan kanina nung tinanong nyang sasabay ako sa kanya! Magnonod sana ako kaso naalala ko na si Hayley pala ang imemeet ko. It would be a very bad idea kung magkikita ulit sila ngayon. Geez, use you head Rimi >_< Pero buti nalang talaga at nakatanggi agad ako.

 

Nag-commute nalang ako papunta doon sa meeting place namin. Actually di ko nga alam kung bakit pa ako pupunta eh. Ewan ko rin. Parang gusto ko kasing malaman yung reasons niya. I know na hindi naman sya masamang tao. I can feel it. Gosh, nabubuhay na naman ang dugong pakialamera ko >_<

 

Nakarating rin naman ako agad. Pagpasok ko sa cafe, nakita ko siya sa may right side na nakatulala. @_@ grabe para syang zombie. Pero ang ganda pa rin niya.

 

"Hey." bati ko sa kanya. Then umupo ako sa tapat niya. Gulat na gulat nga yung expression niya eh.

"You.. you came." then bigla niyang hinawakan yung kamay ko.. and nagulat nalang ako nung tumulo yung luha sa mga mata niya.

"H..hey, are you alright?"

"Uhh.. s..sorry. Haha." pinunasan niya yung luha niya. "But I'm really glad you came. Gusto ko lang na malaman mo yung reason ko fo doing this to Tristan."

"But.. why me?"

 

Na-confuse ako sa sinabi niya. I mean, mas maiintindihan ko pa kung si Tristan or si manang yung sasabihan niya since si Tristan yung involved and si manang naman eh matagal na niyang kilala si Hayley. So.. why bother to tell it to me, right?

 

"No.. it should be you. I know someday, Tristan will know how to love someone."

"Huh?" Ano daw? Anong kinalaman nun sakin? Weird.

 

Nag-order muna siya ng food namin. Then nung dumating na eh kumain daw muna kami. Hindi naman ako makatanggi sa kanya. Pero kasi.. kakakain ko lang. Di na kaya ng sikmura ko TT_TT Wala naman akong nagawa kundi piliting kumain. Nakakahiya kasi eh. I hope, di ako magkastomach-ache nito.

 

"Last year, our company started to lose its stockholders. We will be bankrupt. And I don't want it to happen. I don't want to see my parents suffer." nagulat nalang ako nung magstart siyang magkwento.

"I don't know what to do. And then suddenly, I remembered him. Si Tristan. He's one of my friends nung college pa kami. I don't know when it came to my mind.. I thought if I married a wealthy man, I can save our company. Even if I don't love him, even if I know that I'll hurt him, I can do it. For my parent's sake, for our company's sake, I'm willing to give up my heart." then she started to cry.

 

We're exactly opposite.

 

She's willing to give up her heart for her parent's and company's sake. While me.. I gave up everything, for my heart's sake. Now I don't know who of us made the right decision :'(

 

But I only know one thing. Even though I dunno who's right between us, I know that we're both hurt.  Because of my selfishness and her selflessness :'(

 

Then I realized, naiyak na rin pala ako. Oh gosh, this is embarrasing.

 

"So you're symphatizing with me, huh? Haha. You're really a kind woman." pinunasan niya kaagad yung luha niya and nagpatuloy sa pagkwento.

 

"Three months later, naging kami. Sinabi ko sa parents ko yung plan ko. At first, pinigilan nila ako. Ayaw daw nilang ipasa sa akin yung burden for handling the company. Pero anong magagawa nila? Nakapagdecide na ako. I'll continue this. Di rin naman ako nahirapang pakisamahan si Tristan. Akala ng ibang tao, he's a cold one.. but then I realized, he has a warm heart. Nagustuhan ko rin yung ugali niya. Akala ko nga mamahalin ko na siya eh.. but then, this man came.." napainom siya ng drinks bigla.

"..I enjoyed his company. He's very dependable. Parang pag kasama ko siya, I feel safe. Sabi ng college friends ko sa akin, matagal na daw akong gusto ni Aaron pero di ko naman siya pinapansin. Then after that, lagi na siyang nasa tabi ko pag wala si Tristan. Then one time, narealize ko nalang na mahal ko siya. I really wanna break up with Tristan, pero tuwing gagawin ko yun, naaalala ko yung parents ko. Gusto ko ring layuan si Aaron, pero mahal ko siya eh. I.. I can't.." umiiyak na naman siya. Gosh, nakakaawa siya :'(

".. Then that day.. nahuli nga ako ni Tristan. I don't know what to do. I just want to cry out loud. Then inexplain ko kay Aaron lahat-lahat. I thought iiwan niya rin ako.. but he understood my situation. I coundn't be happier.. Then tinry ko ring iexplain kay Tristan, but he already closed his heart to me. I understand his feelings.. alam kong di niya na ako mapapatawad. But can you say my apology to manang Linda.. and if possible.. to Tristan.. Please say sorry.. for me. Kahit di nila ako mapatawad.. I just wanna say sorry.. :'( for all the things that I've done to them." then she cracked. Umiyak na siya nang tuluyan.

 

I don't know what to do. Actually, naninikip yung dibdib ko sa kwento niya. Hindi ko alam na sa likod ng mga ngiti niya, eh sobrang hirap yung dinanas niya. I feel ashamed of my situation :'(

 

I tried to comfort her hanggang sa huminahon siya. Tinawag ko naman yung waiter para makahingi ng tubig. Pero yung waiter eh nasa kabilang side so sumigaw pa ako sa kanya.. pero..

 

"Waite--"

 

O_O

OH MY GOSH!!!

 

Napayuko agad ako sa table nung mga panahong yun. Feeling ko eh sasabog na yung puso ko sa sobrang lakas ng tibok nun. GOD!! WHY IS HE HERE?! AND WHY THE HELL ARE THEY TOGETHER?!

 

TRISTAN AND LAWRENCE!! Don't tell me.. si Lawrence yung sinasabi niyang imemeet niya?! Oh gosh. This is not happening!! No way!! What should I do?! >__<

 

Bigla namang tinaas ni Hayley yung ulo niya.. and I am sensing a great danger here.. No.. no.. no!!

 

"S..si Tristan ba yun?" para na siyang lasing sa sobrang pula ng mata niya. "T..TRISTANNNNN!!!!"

 

 

O_O

OH MY GOD, SHE DIDN'T!!! NO!!!

 

 

 

Bigla namang nagreact yung katawan ko at tinalukbungan ko yung mukha ko nung scarf na dala ko and then nagsunglass na rin ako. And on top of that, tinago ko talaga yung ulo ko sa ilalim ng mesa.

 

 

THEY SHOULDN'T FOUND ME HERE!! HELP!! >__<