.

.

Chapter 27

Posted by PURPLEYHAN STORIES on Saturday, November 14, 2015

I know na parang tanga na ako dito. Para akong thief na nagtatago sa mga pulis. Gosh! That Hayley!! Kanina naaawa pa ako sa kanya eh, pero right now eh gusto ko siyang saktan. Why did she call him?! Sana di narinig ni Tristan. Please!!

 

Lalo akong kinabahan nung nakita kong tumayo si Hayley sa galaw ng legs niya. Waaah no!!

 

 

*BAM!*

 

"OUCH!! Ahh shiz!!" 

Waah ang sakit! Nauntog ako sa table! TT_TT Shiz! Magkakabukol pa ata ako ng di-oras eh! After kong mauntog eh hinarang ko si Hayley para di siya makapunta kay Tristan. Pero kinilabutan nalang ako bigla.

 

"Miel? Why are you here?"

 

I froze. Kahit na nakatalikod ako sa kanya, nararamdaman kong nakatingin siya sa akin. Oh gosh! This means narinig niya si Hayley kanina! Urrghhh! Please lupa, swallow me now! Ayoko na! T__T

 

"Hey."

"Hik!!"

 

Nagulat nalang ako nung may humawak sa balikat ko. Well, who else? But I can't move! And pano niya nalaman  na ako 'to?! Nakadisguise na nga ako eh! Gosh mamamatay na ako sa sobrang kaba! Kasama niya bang pumunta dito si Lawrence? Waaah sana hindi! Ano bang gagawin ko?! Should I run? Should I confront them now? Or should I die?

 DUGDUGDUG.

 

 

OH GOD PLEASE HELP ME! TT__TT

 

 

"Oi, what's happening here?"

 

 

 

O_O

OH.MY.GOD. Damn it!! That's Lawrence's voice! Shit shit! Lumalapit na siya dito! Anong gagawin ko?! Eotteoke?! Idagdag pa na nandito rin si Tristan. And on top of that, Hayley! Gosh! Why is my life so complicated?!

 

"We're in the middle of a meeting. Why did you--"

"Just shut up."

 

Naramdaman ko naman na biglang naging heavy yung atmosphere between them kahit na nakatalikod ako sa kanila, though mukha na akong statue dahil hindi na talaga ako makagalaw. Idagdag nyo pa na halos siguro 2-feet apart lang kami ni Tristan at malapit rin sa kanya si Lawrence. See? Pano pa ako makakagalaw? :'(

 

"Let's postpone this meeting. I have something more important to do."

"Hey, this isn't the time to--"

"Didn't you hear anything I've said?"

 

Then nagulat nalang ako nung napaharap ako sa kanila dahil biglang umikot yung katawan ko. SHITTTT!!

 

Buti nalang at mabilis ang reaction ng katawan ko at natalukbungan ko kaagad yung buong ulo ko. Then ang alam ko nalang eh hila-hila ako ni Tristan palabas. Buti di ako nakita ni Lawrence. Hindi ko na alam ang gagawin ko if that happens.

 

Pagtapak na pagtapak ko sa labas, nagcollapse na yung binti ko.

 

"Whoa, whoa! Okay ka lang?! Huy Miel!"

"Y..yeah."

"You're not. May hika ka ba? Huy! Bakit ka ganyan? Anong nangyayari sa'yo? Hey!!--"

"Okay lang ako, Tristan."

 

Tinry ko nalang ulit na tumayo, and this time.. na-out of balance na naman ako. Gosh.. what's happening to me? Hinintay ko na maramadaman ko yung pagbagsak ko sa floor, but instead, parang nahinto ako.

 

"Whoa! Oy! Can't you be more careful?! Pano kung nabagok ka dyan sa semento?! Tsk!" nagulat nalang ako nung narealize ko na nasalo niya pala ako. "You're definitely not okay. Tara, umuwi na muna tayo."

"W..wait l..lang! Tristan!!! Aaahhh!!"

 

 

 

Gosh! Ano bang ginagawa niya?! Nakakahiya 'to! >///< Andami pa namang tao dito sa may parking lot! Waaah!

 

"Hey ibaba mo na ako! Kaya ko namang maglakad! This is embarrasing!" sino ba naman ang di mahihiya kung buhat-buhat ka na para kayong bagong kasal di ba?! Gosh, lalong sumasakit ang ulo ko eh!

"Heh. Kayang maglakad? Then matutumba ka na naman? Mas lalo lang akong mahihirapan eh."

"Then don't bother! You don't have any responsibilities with me!" nagulat naman ako nug bigla syang huminto sa paglalakad and then tumingin siya sa akin.

"I do have responsibilities with you."

 

 

Huh? Ano daw? What does he mean?

 

 

"W..what do you mean by that?"

"Di ba sabi ko sa'yo dati, you're like a sister to me. So I don't want to see you harmed or unprotected. Got that?"

 

Di ko alam pero parang biglang umurong yung dila ko. What's with that words? I.. I really don't understand him. Sister, huh?

 

"Uwi na tayo." hinigpitan ko nalang yung hawak ko sa damit niya.

 

Tahimik lang kami habang papunta doon sa kotse na pinark niya. Bumaba naman ako agad and then pumasok sa car niya. I don't know pero parang na-drain yung energy ko sa pangyayari kanina. I really didn't expect that to happen. I thought I was a goner a while ago. Buti nalang.. siguro hindi pa talaga time para magkita kami ni Lawrence. Just a little more time :\

 

Pinaandar naman niya agad yung car niya. Ako naman eh nakatingin lang sa may bintana. Then ngayon ko lang napansin, puro Christmas decors na pala yung plaza. Gabi na kasi kaya pinailaw na yung christmas lights. Whoa, ang ganda tignan. Ngayon ko lang na-feel na December na.

 

"Why are you with her? I mean.. Hayley."

 

Uh-oh. I forgot. He caught me nga pala. Shiz. Anong sasabihin ko? >_< And that tone, nasa serious mode siya ngayon. Nakakatakot T__T

 

"Uhm, may sinabi lang sya sa akin."

"Ano yun?"

"Uhh.. ano.. that's.. that's a girl thing." then tumahimik nalang ulit ako. I don't want to talk about it anymore. Naaalala ko lang yung nangyari kanina :\

 

After some time eh nakarating rin naman kami kaagad sa bahay. Bumaba agad ako ng sasakyan at tumakbo papunta sa kwarto namin ni Nay Linda. And then I cried. :'(

 

I dunno why.. pero I felt that I should cry, or else I'll lose myself. :'(

Lawrence is there. I'm there. But I can't do a thing. Hindi ko alam yung gagawin ko. Kung hinarap ko ba siya kanina at sinabi sa kanya lahat, may magbabago ba? Andun din si Tristan at Hayley.. I don't want them to get involved. Problema ko 'to eh :'( ayoko nang mandamay ng iba..

 

"Hija.." naramdaman ko naman yung kamay ni Nay Linda sa balikat ko.

"Uh..hu..uhh.. Nay Linda :'(" then I hugged her.

"Umiiyak ka na naman.. masakit makita na umiiyak ka.. anak.."

"Nay Linda.. uh..hu..huu.. di ko na po alam.. huk. yung gagawin ko eh.. g..gusto ko nang sabihin sa kanya lahat.. p..pero baka masira pa yung relationship nila..huk.. ng asawa niya.. p..pag nagpakita ako sa kanya.. pero po.. uhhh..huuu.. :'((("

"Kung may maitutulong lang ako sa'yo anak.." tapos naramdaman kong umiiyak na rin si Nay Linda.

 

:'( 

I'm really useless. Lahat nalang ng taong malapit sakin, nasasaktan ko.

Lahat ng nagmamahal sa akin, umiiyak dahil sakin.

 

 

Ayoko na ng ganito :'(

 

 

 

"Magpahinga ka na anak. Sige na, ako na ang bahala kay TJ. Alam kong mabigat yang pinagdadaanan mo. Pero tumingin ka lang sa hinaharap. Magiging masaya ka rin. Walang taong pinanganak para malungkot at mag-isa. Makakahanap ka rin ng makakapagpasaya sa'yo, anak." then nag-smile siya sa akin. Naiyak na naman ako. For the first time, I cried because of happiness. She's really like a mother to me. Ngayon ko lang narealize na sa ganitong sitwasyon, kailangan mo talaga ng support from your mother. They know what to do. Namiss ko tuloy lalo si mommy :'(

 

"Thank you po, Nay Linda.." and then I fell asleep.